The Four Year Plan

Een groots verhaal, aldus regisseur Mat Hodgson. Hij en zijn cameraploeg volgen vier jaar lang het reilen en zeilen van voetbalclub Queens Park Rangers, i.e. QPR. Van een nagenoeg failliete voetbalploeg naar een (top)club in de Engelse Premier League binnen vier jaar. Zo luidt althans de missie van het consortium van miljardairs. Wat begint als een mooi sprookje in 2007 verandert al snel in een trainerskerkhof. Bekende Italianen, Britten en Indiërs bundelen de krachten om te slagen in hun opzet. Londen sportief veroveren.

Een controversiële documentaire

The Four Year Plan toont het verhaal achter de schermen van voetbalclub Queens Park Rangers tussen 2007 en 2011. Op de rand van de afgrond in 2007 slaan enkele zakenmensen de handen in elkaar om QPR terug op de voetbalkaart te plaatsen. Hun streefdoel? Binnen vier jaar terug naar de Premier League. Op dat eigenste moment sukkelt QPR steeds verder weg in de Championship, de Engelse tweede divisie.

Toch vinden Bernie Ecclestone, Flavio Briatore (beide gekend van de Formule 1), Amit Bhatia (schoonzoon van de CEO van ArcelorMittal) en Alejandro Agag het ideale moment gekomen om een voetbalclub op te kopen en zo een voet in de voetbalindustrie te zetten. Want dat de mannen hun imperium willen uitbreiden door deze financiële operatie, hoeft geen betoog. Mediageil laten ze hen overal volgen door de camera’s onder leiding van producer Mat Hodgson. In de tribune, de VIP, de kleedkamer en ver daarbuiten.

Begin 2007

Met veel vertrouwen stappen de miljardairs Londen binnen. QPR omvormen tot een fameuze Premier League-club. In de eerste weken frissen ze het hele QPR-merk op. Zowel het stadion, het logo, de mascotte en het voetbalterrein worden verfraaid. QPR zal terug een frivole voetbalploeg mét aanzien worden in Londen.

Tevens worden de spelerslonen herschikt door een verlaging van twee miljoen pond. Geen enkele speler mag in de toekomst meer verdienen dan een half miljoen pond. Op die manier evolueert QPR qua spelerslonen naar een gemiddelde ploeg in de Championship. Alles onder de leiding van voorzitter Briatore. De andere miljardairs houden zich op dat moment weloverwogen meer op de achtergrond. Briatore werpt de schijnwerpers op zich, en op zijn loopjongen en tevens sportief directeur: de bijna 70-jarige Gianni Paladini. Een volbloed Italiaan. En zonder twijfel dé meest vermakelijke figuur in de documentaire.

En toch. Na de eerste twee spannende maanden blijkt de grote financiële slagkracht niet in het voordeel van QPR te zijn. Spelers en supporters vervreemden van de club. Het management wordt keer op keer uitgefloten. In de vier opéénvolgende jaren wordt er maar liefst vier keer van coach gewisseld. Alsof dat allemaal niet genoeg is, doet Briatore’s uitspraak – I decide what I do with my own money – er natuurlijk ook geen goed aan. Het lijkt wel alsof deze ondernemers er hun guilty pleasure in gevonden hebben.

Doelstelling bereikt

Wanneer in 2010 Flavio Briatore afstand doet van zijn voorzitterspost QPR, nemen de Indiërs het van hem over. Vanaf dat moment lijkt het tij te keren. Amit zorgt voor een positieve wind doorheen de club. Paladini, de rechterhand van Briatore, krijgt de volle lading van Amit. Negatieve emoties bedwingen of geen toegang meer tot de bestuurdersplaatsen tijdens de wedstrijden. Jammer voor de documentaire dat vanaf dat moment ook de Italiaanse scheldtirades stoppen.

Echter wordt steeds duidelijker dat Amit en zijn clan de juiste beslissingen durven nemen. Gedaan met alle schijnwerpers op het management, dat in zijn ogen al te veel fouten heeft gemaakt. De supporters lijken QPR weer in hun armen te sluiten en de club draait vlot bovenaan mee in de Championship. Wanneer ze tijdens de laatste speeldagen kampioen kunnen spelen, duikt er toch nog enige twijfel op. Paladini – wie anders – wordt door enkele instanties verweten een onregelmatige speler te hebben ingeschreven.

Eind goed al goed, zo blijkt wanneer de opgestelde speler toch rechtmatig werd ingeschreven. Paladini barst in tranen uit tijdens het kampioensfeest. Net zoals enkele spelers, supporters en uiteraard enkele andere zakenmannen. Wat leek op een weg naar nergens, blijkt dan toch de juiste bestemming te zijn. De Premier League kreeg er in 2011 een ambitieuze voetbalclub bij.

Mening van deSportonoom?

Topdocumentaire. Tragisch met een glimlach. Veel grinta en drama in de bestuurskamers, maar dat blijkt niet altijd voldoende. Veel te vaak ongelukkige managementbeslissingen. Kijkplezier voor iedere voetballiefhebber én ondernemer.

Bron

Trailer The Four Year Plan

 


Gerelateerde items


Reacties